|
 حرم مطهر حضرت رضا(ع) , مشهد : حرم مطهر رضوى گذشته از فضاى معنوى و روحانى خود به راستى موزه اى از هنر و ذوق ايرانيان عاشق در دوره هاى مختلف تاريخى است و مجموعهاى عظيم از تركيب هنرهاى معمارى، كاشيكارى، آيينه كارى، گچبرى، خط، خاتم، منبت، معرق، و سنگ تراشى است. حضرت امام رضا(ع) درسال 203 هجرى قمرى به دست مامون خليفه عباسى شهيد و در بقعهاى در باغى در روستاى سناباد به خاك سپرده شدند. بر اساس كتب جغرافى نويسانى چون ابن حوقل درسده چهارم هجرى اين بقعه محل زيارت بوده و قبه وحصارى داشته است.با توجه به نوشته سنگ قبر مرقد مطهر به تاريخ 516 هجرى كه اكنون در موزه آستان قدس نگهدارى مى شود، در اين تاريخ بناى حرم تعمير و بقعه اى در شان آن حضرت بنا شده است . همچنين سنگاب و كاشى هاى معروف به سنجرى در دارالحفاظ و نيز بناى اصلى و مركزى حرم يادگار آن دوره اند. درزمان حمله مغول به حرم آسيبى نرسيد. در زمان شاهرخ تيمورى حرم مطهر گسترش يافت و مسجد گوهرشاد يادگار گوهر شاد خاتون همسر شاهرخ است. در زمان صفويه حرم مطهر توسعه يافت و شاه عباس صفوى گنبد حرم را با خشت طلا پوشاند. شاه عباس ايوانى بزرگ در شمال صحن عتيق مقابل ايوان اصلى بنا كرد كه اكنون به ايوان عباسى مشهور است. در زمان نادرشاه از هرات سنگ مرمر بزرگى را آورد و با آن سقاخانهاى را ساخت كه بعدها به سقاخانه اسماعيل طلايى مشهور شد. در دوره قاجاريه خصوصا در عهد فتحعلى شاه و ناصرالدين شاه نيز ابنيه زيادى چون صحن نو به حرم رضوى اضافه شد. پس از انقلاب اسلامى و با توجه به خيل زائران حضرت و عدم كفايت فضاهاى موجود طرح توسعه حرم مطهر شروع شد كه اكنون نيز ادامه دارد.
|